Rosé d'Anjou

Stijlen

Hoofddruivenrassen

Terroir

• Het geografische gebied strekt zich uit over twee grote geologische eenheden: in het westen de precambrische en paleozoïsche sokkel van het Armoricaans Massief, in het oosten het mesozoïsche en cenozoïsche substraat van het Bekken van Parijs.
• Het westelijke deel, lokaal aangeduid als 'Anjou noir', wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van schisten, met name leischisten, terwijl het oostelijke deel, 'Anjou blanc' genaamd, kalkrijke tuffeau vertoont rond Saumur.
• Het geografische gebied beslaat voornamelijk de zuidelijke helft van Maine-et-Loire (68 gemeenten), alsook de noordelijke randgebieden van Deux-Sèvres (11 gemeenten) en de Vienne (9 gemeenten).
• De bodems die uit de verschillende geologische formaties zijn ontstaan, zijn doorgaans schraal, hebben een matige waterreserve en een goed thermisch gedrag.
• Het gematigde zeeklimaat, met vrij kleine temperatuurschommelingen, staat bekend als de 'douceur angevine'; deze zachtheid doet zich vooral gelden in de winter, de lange lente en de herfst, terwijl hoge temperaturen in de zomer frequent zijn.
• De reliëfs met een noordwest-zuidoost-oriëntatie bieden bescherming tegen de vaak vochtige westenwinden, en het geografische gebied krijgt weinig neerslag, met jaarlijkse neerslaghoeveelheden van circa 585 millimeter tegenover bijna 800 millimeter in de Choletais.

• Een wijngaard is in Anjou aantoonbaar aanwezig vanaf de eerste eeuw na Christus, met een ononderbroken ontwikkeling die wordt bevestigd door een gedicht van Apollonius uit de zesde eeuw, waarin Angers wordt beschreven als rijk aan de gaven van Ceres en Bacchus.
• Het Angevijnse wijngaardsgebied ontwikkelde zich in de middeleeuwen onder de hoede van de kloosters langs de Loire, en de appellatie rosé d'Anjou werd erkend bij besluit van 31 december 1957.
• Vanaf de zestiende eeuw stimuleerde de komst van Hollandse makelaars die op zoek waren naar wijnen voor hun land en kolonies de productie, en in de achttiende eeuw was de handel zo bloeiend dat de rivier de Layon, die het gebied doorkruist, werd gekanaliseerd om het transport te bevorderen.
• Na de phylloxeracrisis, die het wijngaardsgebied terugbracht van 45.000 hectare in 1881 naar 10.000 hectare in 1893, namen de aanplantingen van cabernet franc en vervolgens cabernet-sauvignon toe, en richtte de vinificatie aan het begin van de twintigste eeuw zich op de 'rouget', een lichte wijn die in café's werd gedronken.
• In combinatie met grolleau en grolleau gris, die 'clairet'-achtige, weinig gekleurde wijnen opleveren, en in mindere mate met gamay en pineau d'Aunis, dragen deze druivenrassen bij aan de ontwikkeling van een roséproductie die erkend is onder de appellaties Cabernet d'Anjou en Rosé d'Anjou.
• De productie van rode wijnen is vanaf de jaren zestig tot ontwikkeling gekomen, dankzij de opgedane ervaring met de afstemming tussen druivenras en beplantingslocatie, alsmede met de beheersing van vinificatietechnieken.
• Al vanaf de vijftiende eeuw stelden producenten vast dat een wijn die in de winter werd gebotteld na een tweede gisting als gevolg van de terugkerende warmte begon te parelen, terwijl de aromatische fijnheid behouden bleef; dit leidde tot de ontwikkeling van mousserende wijnen aan het begin van de negentiende eeuw.
• Deze productie van mousserende wijnen profiteert van kelders uitgehouwen in de tuffeau-kalksteen, waar de wijnen bij een lage en constante temperatuur kunnen worden bewaard en gerijpt.

• De roséwijnen die worden aangeboden onder de appellaties Cabernet d'Anjou en Rosé d'Anjou bevatten gistbare suikers en een min of meer uitgesproken zoetheid, met een evenwicht in de mond tussen frisheid en rondheid.
• De rosé d'Anjou heeft een frambozenrode kleur met kersen- of zalmkleurige reflexen, met aroma's van frambozen, morel­kersen en citrusvruchten en menthol-peperachtige tonen in de afdronk. (via Wikipedia · CC BY-SA 4.0)

Feiten door automatische interpretatie afgeleid uit de terroirsectie van het productdossier — zie de bron.

Alle appellaties in Frankrijk

Bronnen

• Productdossier (BO Agri, PDF) — goedgekeurd 12 janvier 2024, JORF 21 janvier 2024
• Officiële INAO-tekst (show_texte)
• INAO-productfiche
• Officiële site van de wijnorganisatie — InterLoire