Corbières

Stijlen

Hoofddruivenrassen

Aanvullende druivenrassen

Terroir

• Het massief van de Corbières ligt aan het noordoostelijke uiteinde van de Pyreneeën, begrensd door de hoge vallei van de Aude in het westen, de Languedocse depressie in het noorden en de Middellandse Zee in het oosten.
• Het reliëf wordt gedomineerd door drie toppen: de Pic de Bugarach op 1230 meter, de Mont Tauch op 917 meter en de Pic Alaric op 600 meter aan de noordelijke grens van het geografische gebied.
• De bodem van de afgebakende percelen is hoofdzakelijk klei-kalkhoudend, ontwikkeld op molassen uit het Eoceen, doorgaans weinig vruchtbaar, ondiep, stenig en goed gedraineerd.
• Het mediterrane klimaat, droog, zonnig en warm, wordt gekenmerkt door de alomtegenwoordige aanwezigheid van de Tramontane of Cers, een wind die uit het westen waait, en van een zeewind die in het najaar en de lente vochtigheid en regen aanvoert.
• De gemiddelde jaarlijkse neerslag neemt toe met de hoogte: de kuststreek ontvangt minder dan 450 millimeter per jaar, tegenover meer dan 700 millimeter in de bergachtige zones, terwijl de gemiddelde jaartemperaturen van oost naar west dalen van 15,4 °C aan de kust tot 13,4 °C nabij Carcassonne.
• Het geografische gebied van de appellatie strekt zich uit over het grondgebied van 87 gemeenten in het oosten van het departement Aude.

• De wijnstok werd door Griekse handelaars geïntroduceerd in de tweede eeuw voor Christus, waarna hij een ware opbloei kende tijdens de Romeinse bezetting.
• In 92 na Christus maakte de wijnproductie van de regio Narbonnaise de Romeinse productie concurrentie, wat de keizer Domitianus ertoe dwong een beperking van de productie op te leggen.
• Na de oprichting van een beschermingsvereniging in 1908 en de afbakening van het geografische gebied in 1923 werden de Corbières erkend als appellation d'origine contrôlée bij besluit van 24 december 1985.
• De naam Corbières zou zijn afgeleid van de kraaien (corbeaux) die zich voedden met de karkassen van schapen die bezweken aan veeziekten en die achtergelaten werden op de gronden die tegenwoordig beplant zijn met wijnstokken. (via Wikipedia · CC BY-SA 4.0)

• De rode wijnen zijn over het algemeen evenwichtig, stevig gebouwd en krachtig, met vaak uitgesproken aroma's van rode vruchten en kruiden, en hebben een goed verouderingspotentieel.
• De roséwijn heeft een elegante neus die doorgaans gekenmerkt wordt door bloemige en fruitige aroma's, met een frisse aanzet in de mond gevolgd door een mooie rondheid.
• De witte wijn wordt voornamelijk gekenmerkt door elegante aroma's van witte bloemen en een evenwicht dat rust op rondheid en fijnheid.

• De schrale en stenige percelen geven de rode wijnen hun structuur en kracht, terwijl de diepere en koelere bodems de roséwijnen hun kenmerkende fruitige aroma's verlenen.
• De beschutte percelen maken het mogelijk om in de rode en roséwijnen de tanninezachtheid en kenmerkende fruitaroma's tot uitdrukking te brengen, met name aroma's van rode vruchten in de rode wijnen.

Feiten door automatische interpretatie afgeleid uit de terroirsectie van het productdossier — zie de bron.

Alle appellaties in Frankrijk

Bronnen

• Productdossier (BO Agri, PDF) — goedgekeurd 6 décembre 2019, JORF 8 décembre 2019
• Officiële INAO-tekst (show_texte)
• INAO-productfiche
• Officiële site van de wijnorganisatie — CIVL