Galatina

Stijlen

Hoofddruivenrassen

Terroir

• De ondergrond van het gebied bestaat uit een opeenvolging van lagen en banken van kalksteen, dolomitische kalksteen en dolomiet, met een dikte van meer dan 6.000 m, afgezet op de zeebodem tijdens het Jura en het Krijt.
• Op de bodem van de lagune die ontstond tussen de boven water gebleven eilanden werden kalkarenieten (tuffen), kleien en zanden afgezet, die de tektonische depressies (graben) opvulden en het schiereiland zijn huidige tabulaire morfologie gaven.
• De bodems in het gebied zijn de typische rode gronden (Alfisols), doorgaans dun met een lithisch contact binnen 50 cm van het oppervlak (Lithic Rhodoxeralfs) of matig diep tot zeer diep (Typic Rhodoxeralfs).
• Calciumcarbonaat ontbreekt vaak, omdat de rode gronden een product van ontkalking zijn, met een middelhoge tot hoge kationenuitwisselingscapaciteit en een geringe of bijna matige vruchtbaarheid.
• Het klimaat wordt gekenmerkt door grote temperatuurschommelingen met warme zomers en zachte winters, met een gemiddelde jaarlijkse neerslag die varieert van 400 tot 1.200 mm, waarvan circa 65% geconcentreerd in de herfst- en winterperiode.

• De eerste gedetailleerde en volgens een wetenschappelijk criterium geordende berichten over de productie van de wijnen van Galatina dateren uit de Statistica del Regno di Napoli, die in 1811 in opdracht van Gioacchino Murat werd opgesteld.
• Aglianico, Aleatico, Fiano, Verdeca, Greco, Primitivo en Negroamaro zijn de meest gerenommeerde druivenrassen van het gebied, naast andere rode en witte rassen die vaak uitsluitend onder lokale namen bekend zijn.
• Nieuwe aanplantingen en herplantingen moeten een minimum van 3.500 stokken per hectare voorzien, en elke vorm van geforceerde teelt is verboden. (via Wikipedia · CC BY-SA 4.0)

Feiten door automatische interpretatie afgeleid uit de terroirsectie van het productdossier — zie de bron.

Alle appellaties in Italië

Bronnen

• eAmbrosia-register (EU) — Dossiernummer PDO-IT-A0548