Marcillac

Stijlen

Hoofddruivenrassen

Aanvullende druivenrassen

Terroir

• Het wijngaardgebied strekt zich uit over het Vallon de Marcillac, een depressie gelegen tussen de Ségalas in het zuiden en westen en het Causse Comtal, een uitgestrekt kalksteen plateau uit het Secundair, in het oosten.
• De Dourdou en zijn zijrivieren hebben het kalksteenplateau (causse) diep ingesneden en daarbij een sokkel uit het Primair van Permische zandstenen blootgelegd, lokaal « rougiers de Marcillac » genoemd, die door hun rijkdom aan ijzeroxiden roodviolet gekleurd zijn.
• Deze rougiers-zandsteen diende als bouwmateriaal voor de dorpen in het dal en gaf deze een bijzonder karakter; de wijnpercelen zijn aangelegd op de best geëxposeerde, vaak steile hellingen van de valleien.
• De bodems van de hellingen wisselen elkaar af: klei-kalkbodems op het kalksteenplateau, colluvia van kalksteengrind op rougiers, en min of meer zure bodems ontwikkeld op rougiers, terwijl de dalbodems weinig ontwikkelde bodems van colluviale of alluviale oorsprong vertonen.
• Het klimaat combineert een oceanische invloed via de westelijke en zuidwestelijke winden met piekneerslagen in mei en oktober, droge en warme zomers met gemiddelde maxima van 25 °C in juli-augustus, en de warme, droge Autan-wind uit het zuidoosten die zijn invloed tot in het dal doet gelden.

• Het wijngaardgebied van Marcillac werd in de tiende eeuw ontwikkeld door de monniken van de Abbaye de Conques, en het cartularium van de abdij vermeldt wijngaarden in het Vallon de Marcillac van 918 tot 1027.
• Op 18 december 1961 kwamen 120 wijnboeren bijeen in het gemeentehuis van Marcillac en richtten zij het Syndicat de défense et d'amélioration des vins de qualité de la région de Marcillac op, wat in 1965 tot de officiële erkenning leidde.
• Rond 1970 werden terrassen langs de hoogtelijnen aangelegd op de steilste hellingen om de bewerking van de percelen te mechaniseren; het vlakke gedeelte werd doorgaans beplant met twee rijen wijnstokken.
• De wijnbouwers van Marcillac richtten zich al vroeg op het ras Mansois, ook wel Saumansois genaamd — de lokale Occitaanse naam voor het ras fer — dat volgens het deskundigenrapport van 1978 nog steeds vrijwel het volledige wijngaardgebied beslaat.

• De rode wijnen vertonen een intens rode kleur met violette reflecties en een neus die vaak gedomineerd wordt door aroma's van rood fruit en kruidige tonen.
• In de mond vertonen de rode wijnen een mooie zuurgraad die goed aanwezige maar niet agressieve tannines ondersteunt, met een goed vermogen tot veroudering waarbij aroma's van zoethout of cacao tot ontwikkeling komen.
• De roséwijnen bieden een min of meer intense frambozenrode kleur, met fruitige aroma's en een aangename frisheid.
• De wijnen zijn gemaakt van uitsluitend het ras fer of van een assemblage waarin de proportie fer gelijk is aan of groter is dan 80%.

• De Autan kan begin herfst krachtig waaien, waardoor de oogst uitdroogt en schimmelziekten worden beperkt, hetgeen een goede rijpheid van de druiven bevordert.

Feiten door automatische interpretatie afgeleid uit de terroirsectie van het productdossier — zie de bron.

Alle appellaties in Frankrijk

Bronnen

• Productdossier (BO Agri, PDF), JORF 13 juin 2015
• Officiële INAO-tekst (show_texte)
• INAO-productfiche
• Officiële site van de wijnorganisatie — IVSO — Interprofession des Vins du Sud-Ouest