Valpolicella

Italië · DOC (BOB) · Veneto · 1 gemeente(n)

Stijlen

Natuurlijke factoren

De bodems van de Valpolicella zijn opgebouwd uit zowel verweerd kalksteen- en dolomietgesteente als uit basalt en morene- en fluviatiele afzettingen van vulkanische oorsprong.
Dankzij de bescherming van de Lessini-bergketen in het noorden, de nabijheid van het Gardameer en de zuidelijke oriëntatie van de heuvelhellingen en de dalbodems, is het klimaat van de Valpolicella over het algemeen mild en niet te regenrijk, waarbij het vooral op de lagere hellingen en in de dalbodems een mediterraan karakter benadert.
De neerslag is niet buitensporig, behalve in de winter, en het jaarlijkse gemiddelde schommelt tussen 850 en 1000 mm.
De wijngaarden kunnen hoogtes tot 500 meter boven zeeniveau bereiken, met uiteenlopende expositie afhankelijk van de hoogteligging en de bezette heuvelhellingen.
Op de lage en middelste heuvelzone, die niet hoger reikt dan 300 meter boven zeeniveau, zijn de bodems zandig-grindachtig en kleiig.
Kalksteenbodems komen voor op de zuidelijke en hoogste delen van de ruggen, terwijl mergelkalk, aangeduid als Biancone en Scaglia, de hogere hellingen van het productiegebied kenmerkt.

Menselijke factoren

De eerste wijnbouwcultuur wordt toegeschreven aan de paleovenete of etruskisch-retische beschaving uit de zevende tot vijfde eeuw voor Christus, en de wijn die in de Romeinse tijd werd geproduceerd werd retisch genoemd, naar de heuvel- en bergstreek bij Verona die Retia heette.
De eerste ampelografische catalogisering in de negentiende eeuw erkende de Corvina officieel als typische cultivar van de Valpolicella, en in 1881 stelde Stefano de' Stefani de eerste afbakening op van de productiezones van de wijnen van Verona.
Het eerste productiereglement voor Valpolicella werd officieel goedgekeurd in 1968 met de erkenning van de DOC, en in 2010 werden de typen Valpolicella, Valpolicella Ripasso, Recioto della Valpolicella en Amarone della Valpolicella door afzonderlijke ministeriële decreten zelfstandig gemaakt.
De wijnbouwers hebben de dubbele pergola veronese, tendone genaamd, geleidelijk vervangen door de enkelvoudige pergola en de pergoletta veronese, om een frequente vernieuwing van de rank te bevorderen en de productie per stok te beperken.

Producteigenschappen

De Valpolicella van het oogstjaar is een jonge, fijne wijn met een robijnrode kleur, een wijnachtig en subtiel aroma met tonen van kers en roos, en een frisse, droge of enigszins zachte smaak die aangenaam tanninerijk, licht bitter en levendig is.
Het type Superiore, afkomstig van geselecteerde druiven en met een minimale rijping van één jaar, kan een robijnrode kleur met enkele granaatrode nuances tonen, een licht etherisch aroma met vanille, en een gerijpte, harmonieuze, droge en fluwelige smaak.
De kleur is diep robijnrood en het wijnachtige aroma doet soms denken aan bittere amandelen, terwijl de smaak droog of fluwelig, vol van body, licht bitter en hartig harmonisch is. (via Wikipedia · CC BY-SA 4.0)

Verband terroir / wijn

Het milde en niet overmatig regenrijke klimaat, dat warmer is tijdens het zomer-herfstseizoen, zorgt voor een vrij regelmatige rijping van de druivenmix met een goed suikergehalte en fenolische componenten, waardoor de Valpolicella van de dalbodem een gematigd alcoholgehalte krijgt ten gunste van een evenwichtig aromatisch profiel.

Feiten door automatische interpretatie afgeleid uit de terroirsectie van het productdossier — zie de bron.

Over de begrenzing

Gebied: de officiële productiezone gepubliceerd door het regionale geoportaal (Veneto).