Amelia

Italië · DOC (BOB) · Umbria · 1 gemeente(n)

Stijlen

Natuurlijke factoren

De zone bevindt zich in het zuidwestelijke deel van Umbrië en kent twee onderscheiden facies: mariene sedimenten in het zuidwesten en continentale lacustriene sedimenten in de vlakte van Terni in het noordoosten.
In een beperkte zone van iets meer dan 5 km² tussen Lugnano in Teverina en Giove komen vulkanische bodems voor, opgebouwd uit gelaagde tuffen afgewisseld met puimsteen, as en lapilli, die correleren met die van Orvieto.
De bodems van lacustriene oorsprong ten noordoosten van de kalkstenen ruggen zijn overwegend zandig-kleiig, plaatselijk met brakwaterfacies, en behoren tot de afzettingen van het Lago Tiberino.
De wijngaarden liggen op een hoogte variërend van 50 tot 400 meter boven zeeniveau, met een helling variërend van 1% tot 16%.
Het gebied is het warmste van Umbrië, met een bio-klimatologische index van Amerine-Winkler die gemiddeld varieert van 1.800 tot 2.000 graaddagen, terwijl de herfstneerslagen ongeveer 35% van het jaarlijkse totaal vertegenwoordigen.

Menselijke factoren

Vergilius vermeldt in de Georgica dat de boeren in de omgeving van Amelia gewoon waren de wijnranken vast te binden met wilgentwijgen, wat de wijnbouwtraditie in dit gebied tot de Romeinse tijd doet teruggaan.
De denominatie werd in 1989 erkend als DOC Colli Amerini en werd vervolgens hernoemd tot DOC Amelia, met uitbreiding van het productiereglement bij decreet van 16/12/2010.
In 1886 beschreef Paolano Manassei de wijnstokken op de heuvels van het Ternano als geleid op dode steun, pergola's of vlechtwerk, terwijl de wijnstokken op de vlakte werden geleid langs levende steun van iepen of esdoorns.
In 1930 beschreef de Consiglio Provinciale dell'Economia Corporativa di Terni de nieuwe aanplantingen als rijgeleide wijnstokken (filonate) opgeleid volgens Guyot op drie draden, waarbij onder de geteelde variëteiten Sangiovese, Trebbiano, Biancone en Montepulciano werden vermeld.

Producteigenschappen

De rode wijnen tonen een robijnrode kleur met violette reflexen in jonge wijnen, die overgaat naar granaatrood met oranje tinten in meer gerijpte wijnen.
De Vin Santo heeft een barnsteengele kleur als gevolg van de rijping, terwijl de Vin Santo Occhio di Pernice varieert van intens roze tot lichtroze; beide hebben een smaak variërend van droog tot zoet, harmonisch en fluwelig.
In alle typen zijn bloemige en fruitige aroma's aanwezig die typisch zijn voor de basiscultivar-druivenrassen, en die in meer gerijpte wijnen geleidelijk overgaan naar kruidige of fenolische aroma's die aan hout te associëren zijn.
Qua smaak vertonen alle wijnen een normale zuurgraad, een nauwelijks merkbare bitterheid en weinig adstringentie, met een goede structuur die bijdraagt aan hun smaakbalans.

Feiten door automatische interpretatie afgeleid uit de terroirsectie van het productdossier — zie de bron.

Over de begrenzing

Gebied: de officiële productiezone gepubliceerd door het regionale geoportaal (Umbria).